Το Aura-Soma στην ζωή μου

 

Και κοίταξα ψηλά στον ουρανό μετά την βροχή και είδα το ουράνιο τόξο που κάλυψε όλη την πόλη .Σαν μια αγκαλιά χρώματα. Και τότε είδα το «Φως». Άρχισα να αναπνέω με διαφορετικό τρόπο. Ο δρόμος για την επίγνωση και την ευτυχία και την γαλήνη του πνεύματος είχε ανοίξει πια για μένα.

 

Και ανάμεσα στο γαλάζιο του ουρανού είδα το χρώμα το κόκκινο. Και γέμισα ενέργεια και πάθος και ένταση και αγάπη για την ζωή. Όλο το σώμα μου έγινε φωτιά και ένοιωσα το αίμα μου να τρέχει ζεστό και δυνατό. Και ξαναγεννήθηκα. Και συνδέθηκα με την Μητέρα Γη κάτω από τα πόδια μου. Και  ένοιωσα ζωντάνια δύναμη και κουράγιο να με κατακλύζουν. Και βγήκε έξω ο θυμός και η νευρικότητα και η ανασφάλεια της επιβίωσης που τόσο καιρό κρυβόταν καλά κλεισμένα στο χρυσό κουτάκι της ύπαρξής μου. Και φωτίστηκαν και ανάσαναν από το κόκκινο και μετουσιώθηκαν σε δημιουργία και επίγνωση, σε υγεία, απελευθέρωση και προστασία. Θέληση και κουράγιο για προσωπική ενδυνάμωση στα υλικά επίπεδα που τόσο καιρό απαξιούσα να δω. Και μειώθηκε η επιθετικότητα της ψυχής και η βιαιότητα των συναισθημάτων και το χρώμα της ακτίνα του Χριστού φωτίστηκε με δημιουργική ουσία για την πρόκληση της ζωής.

 

Ανέβηκα πάνω από τις «φυσικές» επιθυμίες του σώματος και του υλικού κόσμου και  μέσα από το Ζωτικής Δύναμης κόκκινο μετακινήθηκα σε υψηλότερης συχνότητας ενέργειες. Αναγέννηση σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης και ισορροπία.

 

Και ξαφνικά περισσότερο Λευκό αναμείχθηκε στο κόκκινο της φωτιάς και δημιούργησε το
«ροζ».Το χρώμα της αληθινής της απεριόριστης Αγάπης και φροντίδας. Συμπόνια και καθαρότητα. Ένοιωσα αμέσως την γυναικεία διαισθητική μου ενέργεια να ανεβαίνει και να αφυπνίζομαι. Και τότε κατάλαβα ότι όλα τα χρόνια της ζωής μου αυτό το άνοιγμα στην αγάπη περίμενα. Η ικανότητα να δέχομαι Αγάπη. Ήρεμη ,απαλή αγάπη, αγνότητα. Και να αισθάνομαι την πνευματική σεξουαλικότητα. Το Ροζ για μένα πια δεν  είναι η κτητικότητα και η ανάγκη απεγνωσμένα για ζεστασιά και φροντίδα. Έγινε η Αγάπη για μένα την ίδια και μου δόθηκε το άνοιγμα στο να την δεχτώ.

 

Τότε ήταν που ένοιωσα μια απέραντη αισιοδοξία να γεμίζει την ύπαρξή μου και έναν λαμπερό ήλιο να ζεσταίνει το κορμί μου. Και τότε συνειδητοποίησα ότι είχα χαθεί στο κίτρινο. Χαρά και ευτυχία .Έτσι απλά γέμισαν την ψυχή μου  η γνώση και η διαύγεια του πνεύματος. Φωτίστηκε το «Εγώ» μου με θέληση και δύναμη προερχόμενη από σοφία και εμπειρία. Και δυνάμωσα και κατάλαβα τους φόβους μου, την ανασφάλεια και όποια αναποφασιστικότητα είχα μέχρι στιγμής. Τα φώτισα με ζεστό κίτρινο και τα είδα να μετατρέπονται από ανάγκη για έλεγχο των καταστάσεων και αγωνία σε εξύψωση και ενθουσιασμό και έκφραση μέσα σε διαύγεια πνεύματος και αφύπνισης νέων ιδεών και οραμάτων για την ζωή.

 

Και μεμιάς απέκτησα αυτοπεποίθηση και εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Και ηρέμησα και ησύχασε το πνεύμα μου και η ψυχή  γέμισε Αλήθεια και ολική Πίστη. Και όλα αυτά μέσα από το χρώμα το μπλε που είχε πάρει την θέση του στην θεραπεία της ψυχής μου. Η θεϊκή προστασία που αναζητούσα τόσο καιρό ήταν πια τόσο απλή όσο το μπλε εισχωρούσε στην ύπαρξή μου με μια μύηση έντονη και καταλυτική. Η απόλυτη σύνδεση με την πηγή. Ο δρόμος για την Αλήθεια και την Ελευθερία .Το θείο δώρο για την κατανόηση της μετάβασης στην «άλλη πλευρά».Η θεική επικοινωνία και η γαλήνη που απορρέει από αυτήν.

 

Τότε ξαφνικά ανακάλυψα ότι αυτό που μου έλειπε στην διαπραγμάτευση  όλων των καταστάσεων που με δυσκόλεψαν  ήταν η διπλωματία. Το να πείσω τους άλλους για την τιμιότητα ,τα πιστεύω και την αλήθεια μου χωρίς επίθεση (κόκκινο) αλλά με αληθινή πίστη και ηρεμία.

 

Ναι το είχα τόσο ανάγκη το μπλε για να εκφραστώ με Αγάπη και Αλήθεια χωρίς να χάνω την ψυχραιμία και το δίκιο μου.  «Τι απλό που ήταν» αναρωτήθηκα. Γιατί δεν το έβλεπα τόσο καιρό το «μπλε» στην ζωή μου? Και τότε μου ήρθε η απάντηση : ο πατέρας και η προστασία που είχα τόσο ανάγκη. Ο θάνατός του ,η απώλεια ήταν λιγότερης σημασίας για την συνέχιση της ζωής μου από ότι η σχέση μου μαζί του. Ναι είχα προβληματική σχέση με τον πατέρα μου. Το παραδέχτηκα? Μεμιάς άλλαξε και φωτίστηκε. Άφησα να μπουν ελεύθερες όλες οι θετικές και υποστηρικτικές δυνάμεις και να βοηθήσουν και να στηρίξουν την Πίστη που ήταν πια ακλόνητη.

 

Δάκρυα συγκίνησης άρχισαν να κυλούν καυτά στα μαγουλά μου και ξεδιπλώθηκε η μεγάλη ευαισθησία ,η ικανότητα να θεραπεύσω με αγάπη και ανοιχτή καρδιά και μυαλό οτιδήποτε είχε «κολλήσει» μέσα μου τόσα χρόνια. Να δω επιτέλους με Ανοιχτά μάτια την Αλήθεια και Επανόρθωση (Εξιλέωση). Η ανεξάρτητη φύση μου επιτέλους είδε ότι η εσωτερική σύνδεση θα με οδηγήσει μπροστά με αλλαγές που δεν με φοβίζουν πια. Ναι ήταν το Πράσινο χρώμα που είχε κατακλύσει το «Είναι» μου.

 

Η πνευματική αναγέννηση, η ελευθερία, η ικανότητα να βλέπω όλες τις πλευρές ενός θέματος καθαρά. Η αυτό αποδοχή  θα  απομακρύνει την ανάγκη να ελέγχω τους άλλους. Θα μου δώσει πίσω την ικανότητα που είχα πάντα να δίνω και να παίρνω αγάπη ελεύθερα. Είχα πάντα γενναιοδωρία και θεραπεία. Η επικοινωνία μου γινόταν μέσα από την καρδιά χωρίς ίχνος ζήλιας και μίσους και εγωισμού. Αυτά τα κρατώ σαν φυλαχτό πολύτιμο. Περισσότερο πράσινο και η αυτό αμφισβήτηση έφυγε για πάντα και πήρε την θέση της η πληρότητα η αναγέννηση και η Ισορροπία.

Η αναζήτηση τη Αρμονίας στην ζωή μου υπήρξε κάτι σαν βασική Ανάγκη για να προχωρήσω πιο πέρα να εξελιχθώ στο εδώ και τώρα. Κοίταξα γύρω μου και ένοιωσα την ομορφιά από τα χρώματα όλα τόσο αρμονικά τοποθετημένα σαν πάνω σε πίνακα ζωγραφικής. Τέχνη και δημιουργικότητα.

 

Ήταν το Πορτοκαλί πια πρωταγωνιστής.

 

Η δίψα μου για αυτογνωσία και επίγνωση πάντα έντονα μέσα μου. Η αφοσίωση και η ικανότητα να κατανοώ τις ανάγκες των άλλων. Μέσα στο καθαρό πορτοκαλί τώρα έχω την ευκαιρία να ξεπεράσω τα τραύματα της παιδικής μου ηλικίας που με οδήγησαν στο να έχω την ανάγκη να ανήκω κάπου.
Ο αυθορμητισμός μου όχι πάντα αποδεκτός, η σεξουαλικότητα και η αποτυχία μου στο να κάνω μια υγιή σχέση. Όλα αυτά μου ήρθαν ξεκάθαρα μπροστά μου να τα δουλέψω.  Τώρα κατάλαβα την επιθυμία μου να βάψω το σαλόνι μου σε αποχρώσεις του πορτοκαλί και η ανάγκη μου για κοινωνικότητα και βαθιά χαρά. Η ομορφιά και η αρμονία γύρω μου  ήταν απαραίτητη στη ζωή μου. Η φυσικότητα του κόκκινου συνδυασμένη με την αυτογνωσία του κίτρινου μου έδιναν την δυνατότητα για βαθιά ενόραση, αναζήτηση και έμπνευση  σε υψηλότερα επίπεδα από ότι το φυσικό και υλικό και την δίψα για Αφοσίωση και προσήλωση σε ένα ανώτερο ιδανικό. Αποδοχή και Πίστη.

 

Και κάπου εκεί ανάμεσα στο κόκκινο και το πορτοκαλί μου εμφανίστηκε το Κοραλλί. Και έτσι ενσωματώθηκα στο κοινωνικό σύνολο αφήνοντας πίσω την ατομικότητά μου αγκαλιάζοντας την εσωτερική αξιοπιστία και αρπάζοντας το Φως.  Ναι ήρθε η ώρα να αγαπήσω τον εαυτό μου και να δεχτώ την αληθινή Σοφία της αγάπης .Να δώσω τέλος στην αγάπη χωρίς ανταπόκριση. Να κάνω την υπέρβαση του εαυτού μου. Είναι καλά κρυμμένος ο βαθύς φόβος της εγκατάλειψης που με κυριεύει και με καθηλώνει. Ο φόβος της απώλειας και  η δυσκολία μου να τον αντιμετωπίσω.
Τώρα όλα αυτά μπήκαν σε μια διαδικασία αυτοανάλυσης και ξεκαθαρίσματος και νοιώθω αρκετά δυνατή και προστατευμένη από καταστάσεις και ανθρώπους που με δυσκολεύουν και μου βάζουν εμπόδια στην εξέλιξή μου.

 

Επιτέλους νοιώθω ότι είμαι έτοιμη και ικανή να λύσω όλα τα προβλήματα με τις σχέσεις μου και να  πάρω και να δώσω χαρά.

 

Και το πιο σημαντικό είναι ότι μπορώ να εκφράσω και να επικοινωνήσω όλα τα συναισθήματα μου χωρίς δυσκολία και εμπόδια ,με αισιοδοξία και δημιουργία. Τότε αναζήτησα το τουρκουάζ και όλες αυτές τις ποιότητες που θα με καθιστούσαν ικανή να εκφραστώ ελεύθερη. Πάντα ένοιωθα καλά μέσα στην θάλασσα και μπορούσα να παίξω σαν παιδί και να νοιώσω ανεξάρτητη. Η λατρεία μου για τα δελφίνια, η εξυπνάδα τους και η ευαισθησία τους μου θύμιζαν κάτι που χρειαζόμουν να ξαναβρώ και που το δούλεψα αργότερa στο μπουκάλι Νο33 που το επέλεξα στην δεύτερη θέση. Η δυσκολία μου και το δώρο μου. Τώρα πια ήξερα ότι με το τουρκουάζ θα βρω την γαλήνη και την ειρήνευση  που επιθυμώ. Να αφήσω την καρδιά μου να με οδηγήσει σωστά εκεί που μου αρμόζει.

Και κοίταξα ξανά ψηλά στον ουρανό και είδα το Χρυσό να με λούζει με το φως του. Και η βαθιά χαρά και η ανάγκη για φώτιση μαζί με μια έντονη πνευματική ενέργεια με κατέκλυσαν.  Το ήθελα τόσο πολύ να αποκτήσω την σοφία και την αυτό εκτίμηση ξεπερνώντας όλους τους φόβους, την σύγχυση και την αυτό αμφισβήτηση που με εμπόδιζαν ενίοτε από  το να ανέβω τα σκαλιά της φώτισης, της αφοσίωσης και της έμπνευσης. Ήθελα τόσο πολύ να χαθώ μέσα στην έκσταση και την ψυχική ανάταση που μου πρόσφερε η ακτίνα του Χρυσού.

 

Πήρα βαθιές ανάσες και συνέχισα την ένωση μου με τα χρώματα και μύηση μου στις ενέργειές τους καθώς το βασιλικό μπλε είχε ήδη πάρει θέση και με την μορφή δακτυλίων είχε κυκλώσει το αιθερικό μου σώμα. Αμέσως ένοιωσα ένα κάψιμο στο μέτωπο και το τρίτο μου μάτι άνοιξε και ένα φως άρχισε να βγαίνει λαμπερό.

 

Τότε κατάλαβα ότι μέσα από αυτή την πύλη της ψυχής μπροστά μου έβρισκα την αλήθεια ,την καθαρότητα. Άφησα επιτέλους τον εαυτό μου ελεύθερο να δει πίσω από την ικανότητα των ματιών. Να καταλάβει το «Ολον». Να γνωρίζει χωρίς να ξέρει το πώς. Να εμπιστευτεί τα βαθιά συναισθήματα. Ουδετερότητα, αντικειμενικότητα, αποδοχή!

 

Όλα πια μπορούσα να τα δω πιο καθαρά και να εμπιστευτώ αυτό που αυθόρμητα μου λέει ο εαυτός μου την πρώτη φορά.

 

Να του επιτρέψω επιτέλους να «γνωρίζει» χωρίς φόβο και να ελπίζει πάντα.
Μια νέα ενέργεια και θηλυκή δύναμη με κύκλωσε μεμιάς και είδα το λαδί να εισχωρεί βαθιά μέσα μου από το μέρος της καρδιάς.

 

Ο χώρος και η Σοφία μαζί ενωμένα μέσα από τις θηλυκές καθοδηγητικές ποιότητες. Να αγαπήσω τον εαυτό μου και να αποδεχτώ αυτή μου την πλευρά ανοίγοντας την με διπλωματία και ευλυγισία.  Να ενσωματωθώ με την καρδιά του άλλου και να ακτινοβολώ την θηλυκή μου δύναμη με σοφία και αγάπη. ’Έτσι ώστε οι άλλοι να μάθουν. Να σπάσει ο πατριαρχικός τρόπος δύναμης και να εισχωρήσει η νέα βάση με πλήρη ισορροπία στην θηλυκή/αρσενική ενέργεια. Είχα την ικανότητα αυτή  και τώρα την ξανά ανακαλύπτω. Να οδηγήσω τους άλλους να βρουν την Σοφία ,την Συμπόνια και την Αγάπη.

 

Την Αγάπη για όλα. Όλα μικρά και  μεγάλα αποκτούν την ίδια σημαντικότητα.

 

Είναι το μαντζέντα που ένοιωθα από ώρα να εισέρχεται από το όγδοο τσάκρα πολύ πιο πάνω από την κορυφή του κεφαλιού.

 

Ανακαλύπτω την ομορφιά την απλότητα και την αρμονία σε όλα τα «μικρά» πράγματα. Οτιδήποτε και να κάνω είναι μαγικό και θεϊκό. Έτσι καταλαβαίνω ότι είμαι «αρκετή» όπως είμαι ασφαλής και σίγουρη χωρίς να με απασχολούν οι γνώμες των άλλων.

 

Έτσι μέσα σε αυτή την αρμονία και την θεϊκή αγάπη μπορώ να θεραπεύσω και να μεταμορφώσω σε φως ό,τι χωρίζει το Πνεύμα και το Σώμα από την Ενότητα. Αληθινή, πραγματική ισορροπία ανάμεσα στην γη και τον Παράδεισο, επικοινωνία ανάμεσα στο Σώμα και την Ψυχή.

 

Το Βιολετί  ήταν ήδη γύρω μου σαν ένας μανδύας που με τύλιγε και έκαιγε όλη την αρνητικότητα και οτιδήποτε υπήρχε στο αιθερικό μου σώμα από το κάρμα μου και ελευθέρωσε όλο το φως να εισέλθει μέσα μου για να ανέβω. Να μπορέσω να απαλλαγώ από τις παλιές συμπεριφορές και πρότυπα, να μεταμορφώσω το μυαλό και τις συνήθειές  να θέλω να κάνω το σωστό για τους πολλούς και να τους θεραπεύσω. Από τον πόνο, την θλίψη και τους εθισμούς .Να τους οδηγήσω στο Φως, στην Αλήθεια, στην απόλυτη Πίστη.

 

Στο να αναγνωρίσουν ότι είμαστε μέρος της «πηγής» και να αποδεχτούν τον ρόλο για τον οποίο ήρθαν στην γη να παίξουν (υπηρετήσουν).

 

Εξαγνισμός, καθαρότητα ,Ευαισθησία.

 

Το Λευκό και το Ασημί ήταν ήδη παντού γύρω μου και μέσα μου.

 

Τώρα μπορούσα να δω καθαρά πια όλα τα χρώματα μέσα σε ένα, το Λευκό.

 

Όλα ήταν πια Απλά και Όμορφα και Αγνά.


Όπως τα Λευκά Φτερά του Ανώτερου Εαυτού μου, του Αγγελικού μου εαυτού που είχε ήδη κατέβει κοντά μου. Και με είχε κλείσει με συγκίνηση στην Αγκαλιά του. Τώρα πια ήξερα! Ότι μου χρειαζόταν για να προχωρήσω το είχα βρει .Έτσι απλά η Αγάπη είχε φωλιάσει μέσα μου, ένα ήσυχο απόγευμα μετά την βροχή. Κοιτώντας πέρα ψηλά στον Ουρανό…το Ουράνιο Τόξο!!!

 

 

επιστροφή